Yeni başlayanların çoğu iki yanlıştan birini yapar: ya fahiş ister ve cevap alamaz, ya bedavaya yakın çalışır ve tükenir. İkisinin ortasını bulmak hesap işidir, cesaret işi değil.

Fiyatı neyin belirlediği

Takipçi sayısı listenin başında değil:

1. Ortalama görüntülenme. Markanın satın aldığı şey erişimdir.
2. Etkileşim oranı. Erişimin ne kadarının gerçek ilgi olduğu.
3. Kitlenin niteliği. Satın alma gücü ve konuyla ilgisi.
4. İşin kapsamı. Kaç içerik, kaç revizyon, ne kadar süre yayında kalacak.
5. Kullanım hakkı. Marka bunu kendi reklamında kullanacak mı?

Beşinci madde en çok atlanan ve en pahalı olanıdır.

Basit bir hesap

Bin görüntülenme başına bir ücret belirle, ortalama görüntülenmenle çarp. Fiyatlandırma Rehberi sayfası ülke ve platform bazında güncel aralıkları gösteriyor.

Sonra çarpanları uygula:

• Özel üretim (senaryo, çekim, kurgu tamamen onlara özel): ×1,5
• Yayında kalma süresi bir yıldan uzun: ×1,3
• Kullanım hakkı (reklamda kullanım): ×2 veya ayrı kalem
• Münhasırlık (rakip markayla çalışmama): ×1,5

Düşük fiyat neden zarar verir

• Referans olur. Bir markaya verdiğin fiyat sektörde konuşulur.
• İşin değerini düşürür. Ucuz alan müşteri, çok ister ve az saygı gösterir.
• Zamanını yer. Aynı emeği verirsin, karşılığını almazsın; birkaç iş sonra içerik üretmeye vaktin kalmaz.

Nasıl söylenir

• Önce kapsamı netleştir. Kaç içerik, hangi platform, ne kadar süre. Kapsam belli olmadan fiyat verilmez.
• Rakamı sen söyle. "Bütçeniz nedir?" diye sorarsan bütçenin tavanını değil tabanını duyarsın.
• Tek rakam ver, aralık verme. Aralık verirsen alt sınırdan konuşulur.
• İndirim yerine kapsam küçült. Fiyatı düşürmek yerine içerik sayısını azalt. Böylece birim değerin korunur.

Ödeme koşulları

• Yarısı peşin. Özellikle ilk çalışmada standarttır ve istemek normaldir.
• Vade yaz. "İş teslimden sonra 15 gün" gibi. Yazmazsan aylarca beklersin.
• Yazılı olsun. E-posta yeterlidir; sözlü anlaşma anlaşma değildir.